X
|
خـــلوت دل باغ اگر سبزتر از سبز آمد؛بركت آبي زلاليست كه از چشم ترت مي بارد بي گمان ماه كف دست ترا مي بوسد
|
پيشاپيش روز پـــدر رو به همه باباهاي مهربون كه پشت چهره هاي مردونه و مصممشون ، قلبي به پاكي و زلالي آينه دارند تبريك ميگم. انشالله وجود مهربونشون از هر گزندي به دور باشه ...توي تمام لحظه اي كه داشتم اين شعر رو مينوشتم ، به باباهايي مثل باباي خودم فكر ميكردم ! آدمهايي كه با سادگي و صداقت توي كار، جووني و سلامتيشون رو فدا كردند ... مردهايي مثل باباي من كم نيستند .... نميدونم چرا اين حرفها رو دارم اينجا ميزنم؟! شايد واسه اين باشه كه هيچوقت نميتونم توي چشمهاي مهربون بابام نگاه كنم بگم : پاداش همه اون زحمتهات چي شد؟ تاوان جوونيهايي كه به پاي كارت ريختي رو كي ميده ؟اون شبهايي كه تو عالم بچگي منتظرت بودم و شبها بدون بوسيدنت بخواب ميرفتم و صبحها با اميد ديدنت از خواب بيدار ميشدم ... كي به اين انتظار و نااميدي بچگيم جواب ميده ؟! باباهاي مهربوني مثل باباي من توي اين مملكت فراوونن ...مردهاي با غيرتي كه از همه وجودشون براي سربلندي مملكت و خانواده شون گذشتند؛ بدون چشم داشت به چيزي ... بايد به وجود همچين پدرهايي بر خود بباليم و وجود آسموني شون رو غرق بوسه كنيم ... تا بدونن ما به داشتن شون افتخار ميكنم و با غرور ازشون نام ميبريم ... باباهاي مهربون و پاك سرزمنيم ! روز تون مبارك و يه عالمه شادباش و تبريك تقديم به قلبهاي مثل آينه تون....  ميراث پــدر خواهــي ؟ ــ علــم پــدر آمــوز ... « سعــدي »هان اي پدر پير كه امروز ، مي نالي از اين درد روانسوز ، علم پدر آموخته بودي ؛ « واندم كه خبردار شدي ، سوخته بودي » افسرده تن و جان تو در خدمت دولت قاموس شرف بودي و ناموس فضيلت وين هردو ، شد از بهر تو اسباب مذلت ... چهل سال غم و رنج ببين با تو چه ها كرد ؟ دولت ، رمق و روح ترا از تو جدا كرد چهل سال ترا برده انگشت نما كرد وانگاه چنين خسته و آزرده ، رها كرد! از مادر بيچاره من ياد كن امروز : هي جامه قبا كرد، خون خورد و گرو داد و غذا كرد و دوا كرد ، جان بر سر اين كار فدا كرد .... هاي اي پدر پير ! كو آن تن و آن روح سلامت؟ كو آن قد و قامت ؟ فرياد كشد روح تو ، فرياد ندامت ! علم پدر آموخته بودي « واندم كه خبردار شدي سوخته بود » از چشم تو آن نور كجا رفت ؟ آن خاطر پرشور كجا رفت ؟ ميراث پدر هم سر اين كار هبا ، رفت آن شعله كه بر جان شما رفت ، دودش همه در ديده ما رفت . امروز تو ماندي و همين درد روانسوز ، نفرين نكند سود به استاد بد آموز ! چهل سال اگر خدمت بقال نمودي ، امروز به اين رنج گرفتار نبودي! هان اي پدر پير ! چهل سال در اين مهلكه راندي ، عمري به تماشا و تحمل گذراندي ، ديدي همه ناپاكي و خود پاك بماندي آوخ كه مرا نيز بر اين ورطه كشاندي ! علم پدر آموخته ام من ! چون او همه در دام بلا سوخته ام من ! چون او همه اندوه و غم اندوخته ام من ! اي كودك من ، مال بيندوز! وان علم كه گفتند ، مياموز ! « فريــدون مشيــري »
[ چهارشنبه یکم خرداد 1392 ] [ 12:20 ] [ آنـاهیـل ]
[ ]
دوست داشتم برای روز مادر مطلبی بنویسم ولی مشکلی پیش اومد که این توفیق ازم گرفته شد... با چند روز تأخیر این مطلب رو مینویسم و تقدیم میکنم به همه مادرها و مامان مهربون خودم که با هیچ کلمه وبا هیچ زبونی قادر نیستم و نخوام بود تا محبتها و خوبی هاشو جبران کنم... من همیشه قدردون زحمات مادرم بودم ولی از زمانی که خودم مادر شدم و این حس قشنگ رو تجربه کردم احساس میکنم بازم هم در برابر خوبی هاش کم میارم... الان توی این دوره ما با اینهمه امکانات و فراوونی ، تا تقّی به توقی میخوره از عالم و آدم می نالیم... همش فکر میکنم مادرهای ما توی اون سالهای اوائل انقلاب ، جنگ و کمبودها چه شرایط سختی داشتن و خم به ابرو نیاوردن و با همه عشقشون بچه هاشونو بزرگ کردن..... به وسعت قلب مهربونت دوستت دارم ، مامان خوبم .... امروز و هر روز روزِ توست، اي مهـــربـــانتـــرين فرشتـــهي خدا....  با گريه ام ، دلت لرزيد و طوفاني گشت.
مـــادر يعني به تعداد آرامش همه خواب هاي کودکانه تو، بيداري
[ یکشنبه پانزدهم اردیبهشت 1392 ] [ 10:53 ] [ آنـاهیـل ]
[ ]
به نیت تعجیل در فرج آقا امام زمان (عج) و سلامتی ایشان شروع : 23 ربیع الثانی 1433 برابر با چهارشنبه 16 اسفند ماه 1391 تعداد صلوات هدیه شده : روزانه ۳۱۴ صلوات (امام زمان (عج) + 313 نفر یاران ایشان ) برای اطلاعات بیشتر و ثبت نام در این طرح به سایت مراجعه فرمایید. ********************************* قبل از هر چيز برايت آرزو ميکنم که عاشق شوي ، و اگر هستي ، کسي هم به تو عشق بورزد ، و اگر اينگونه نيست ، تنهاييت کوتاه باشد ، و پس از تنهاييت ، نفرت از کسي نيابي. آرزومندم که اينگونه پيش نيايد ، اما اگر پيش آمد ، بداني چگونه به دور از نااميدي زندگي کني. برايت همچنان آرزو دارم دوستاني داشته باشي ، از جمله دوستان بد و ناپايدار ؛ برخي نادوست و برخي دوستدار ……….. که دست کم يکي در ميانشان بي ترديد مورد اعتمادت باشد . و چون زندگي بدين گونه است ، برايت آرزو مندم که دشمن نيز داشته باشي…… نه کم و نه زياد ؛ درست به اندازه ، تا گاهي باورهايت را مورد پرسش قراردهند ، که دست کم يکي از آنها اعتراضش به حق باشد، تا که زياده به خود غره نشوي . و نيز آرزو مندم مفيد فايده باشي ، نه خيلي غير ضروري ….. تا در لحظات سخت ، وقتي ديگر چيزي باقي نمانده است، همين مفيد بودن کافي باشد تا تو را سرپا نگاه دارد . همچنين برايت آرزومندم صبور باشي ، نه با کساني که اشتباهات کوچک ميکنند … چون اين کار ساده اي است ، بلکه با کساني که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذير ميکنند … و با کاربرد درست صبوريت براي ديگران نمونه شوي. و اميدوارم اگر جوان هستي ، خيلي به تعجيل ، رسيده نشوي… و اگر رسيده اي ، به جوان نمائي اصرار نورزي ، و اگر پيري ،تسليم نا اميدي نشوي… چرا که هر سني خوشي و ناخوشي خودش را دارد و لازم است بگذاريم در ما جريان يابد. اميدوارم سگي را نوازش کني ، به پرنده اي دانه بدهي و به آواز يک سهره گوش کني ، وقتي که آواي سحرگاهيش را سر ميدهد… چراکه به اين طريق ، احساس زيبايي خواهي يافت، به رايگان…… اميدوارم که دانه اي هم بر خاک بفشاني ،هر چند خرد بوده باشد؛ و با روييدنش همراه شوي ، تا دريابي چقدر زندگي در يک درخت وجود دارد. به علاوه اميدوارم پول داشته باشي ، زيرا در عمل به آن نيازمندي….. و سالي يکبار پولت را جلو رويت بگذاري و بگويي : ” اين مال من است ” ، فقط براي اينکه روشن کني کدامتان ارباب ديگري است ! و در پايان ، اگر مرد باشي ،آرزومندم زن خوبي داشته باشي …. و اگر زني ، شوهر خوبي داشته باشي ، که اگر فردا خسته باشيد ، يا پس فردا شادمان ، باز هم از عشق حرف برانيد تا از نو آغاز کنيد … اگر همه اينها که گفتم برايت فراهم شد ، ديگر چيزي ندارم برايت آرزو کنم … [ سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1391 ] [ 10:58 ] [ آنـاهیـل ]
[ ]
بعد هزار و چهارصد سال، با همه بی کسی و بی چیزی ام آمده ام تا بگویم: دوستت دارم... دوستت دارم آقای تنها و یکه نشین صحرای غربت. دوستت دارم آقای خیمه های آتش کشیده شده. دوستت دارم آقای داغ دیده سربلند همه اعصار. مولای من ! از کودکی به من گفته اند که آخرین شهید کربلا تو بوده ای و داغ دیده ترین هم... از تو خواهشی دارم. می شود برای من و این دل هوایی تو، تو خود مصیبت خوان کربلا باشی؟ می شود از علی اکبرت، علی اصغرت، عون و جعفرت، مسلم و حر و زهیر و حبیبت، می شود از قاسم و عبدالله و محمد و قیس و هانی ات برایم بگویی؟ می شود از حارث و انیس و جراره و جنید و براره و جندب و جون و سعد و سلیمان و عبدالرحمن و عقبه و عمار و عمر و کردوس و مالک و نافع و نصر و وهب و مقسط بگویی؟ اصلا آقای من، می شود از عباس برایم بگویی؟می شود تو خود مصیبت خوان باشی؟ آجرک الله. آجرک الله یابن الزهرا...  چه کسی تو را تسلی داد؛ تو که تسلی دهنده همه ای... سردار بر دار! در این برهوت دلتنگی، در این شهر غریب، در کنار دریای همیشه بی تاب و شرمزده از روی تو، برای تو می نویسم؛ از تو برای تو... یا اباعبدالله! تشنگی ام را، تشنگی رویت را، تشنگی روی خورشیدی ات را، عاجزانه به رخت می کشم. به رخت می کشم آقای همه زیبایی ها و تنهایی ها... شنیده ام که کمتر دست رد به سینه کسی می زنی و شاید هم اصلا نزنی. از تو می خواهم مرا در کنار خود بپذیری، بابی انت و امی. از تو می خواهم این تشنگی سیری ناپذیر را، با دستان عاشقانه گرم و مهر نوازت از من بگیری و مرا با نوری از انوار معرفت و حب تو و برادرانت و پدرت و پسرانت سیراب گردانی. یا ثارالله! خون من رنگین تر از خون شیعیان تو نیست، اما کم رنگ تر هم نیست، تاریک تر نیست. من از کودکی با حب تو، حب ولایت تو، حب امامت تو، حب نوری از چهارده نور آسمانی بزرگ شده ام، پس مرا در پناه خود گیر و دستان مهربانت را بر سر من یتیم خود قرار ده. پدر همه شیعیان ، پدر همه بچه های تشنه، پدر همه جوانان داغدار! مرا، ما را، همه ما عزادارن خود را دست گیر. آقای من! این یک نثر نیست ؛ یک نامه ای ست عاشقانه از دل من ، به دل تو...ساده می گویم؛ دوستت دارم حسین جان (ع) « دلنوشته : مهدی بوشهریان » [ پنجشنبه نهم آذر 1391 ] [ 9:45 ] [ آنـاهیـل ]
[ ]
اي ستاره ها كه از جهان دور
اي ستاره اي كه پيش ديده مني باورت نميشود كه در زمين، [ شنبه هجدهم شهریور 1391 ] [ 10:14 ] [ آنـاهیـل ]
[ ]
تمام راه ظهور را با گنه بستم دروغ گفته ام آقا كه منتظر هستم كسي به فكر شما نيست، راست مي گويم دعا براي تو بازي است، راست مي گويم اگرچه شهر براي شما چراغان است براي كشتن تو نيزه هم فراوان است من از سرودن شعر ظهور مي ترسم دوباره بيعت و بعدش عبور مي ترسم من از سياهي شب هاي تار مي گويم من از خزان شدن اين بهار مي گويم درون سينه ما عشق يخ زده آقا! تمام مزرعه هامان ملخ زده آقا ! كسي كه با تو بماند، به جانت آقا نيست براي آمدن اين جمعه هم مهيّا نيست « سیدامیرحسین میرحسینی » این دو سه خط را خودت بخوان! قبل از هجوم سرزنش و حرف دیگرانآقا اجازه! پشت به من کرده قلبتان دیگر نمی دهد به دلم روی خوش نشان!قصدم گلایه نیست، اجازه! نه به خدا! اصلا به این نوشته بگویید «داستان»من خسته ام از آتش و از خاک، از زمین از احتمال فاجعه، از آخرالزمان! آقا اجازه! سنگ شدم، مانده در کویر باران بیار و باز بباران از آسماناهل بهشت یا که جهنم؟ خودت بگو! آقا اجازه! ما که نه در این و نه در آن! یک پای در جهنم و یک پای در بهشت یا زیر دستهای نجیب تو در امان!آقا اجازه! ............ ........باشد! صبور می شوم اما تو لااقل دستی برای من بده از دورها تکان...آقا اجازه! خستهام از این همه فریب از های و هوی مردم این شهر نانجیبآقا اجازه! پنجرهها سنگ گشتهاند دیوارهای سنگی از کوچه بی نصیبآقا اجازه! باز به من طعنه میزنند، عاشق ندیدههای پر از نفرت رقیب«شیرین»ی وجود مرا «تلخ» میکنند «فرهاد»های کینه پرست پر از فریبآقا اجازه! «گندم» و «حوا» بهانه بود «آدم» نمیشویم! بیا: ماجرای «سیب»!باشد! سکوت میکنم اما خودت ببین ... ! آقا اجازه! منتظرند اینهمه غریب... « عزیز دیدنت را بهانه بسیار داریم اما بها نه » التماس دعا یا حق [ چهارشنبه چهاردهم تیر 1391 ] [ 11:6 ] [ آنـاهیـل ]
[ ]
آن شب فاطمه درخواب ديد فرشتگان بال در بال پرواز مي کردند آنچنان که آسمان را به تمامي مي پوشاندند...
دو فرشته پيش رو آمدند ، سلام کردند و مرا روي بال هاي خود سوار کرده و به آسمان بردند... خوش آمدي اي هدف آفرينش بهشت! و اي فرزند " لَوْ لاکَ لَما خَلَقْتُ الاَ فْلاک . "
فرشتگان مرا بالاتر بردند ، قصرهاي بي انتها، لباس هاي بي همانند، آنچه چشم از حيرت خيره مي ماند ، گفتم: اينجا کجاست؟ اين چيست؟ از آن کيست؟ گفتند: اينجا فردوس اعلي است... برترين و بالاترين مرتبه بهشت است. منزل و مسکن تو و پدرت و پيامبران همراه پدرت و هر که خدا با اوست اينجاست. و اين نهرکوثراست... پدرم که بر سريري تکيه زده بود مرا ديد از جا برخاست در آغوشم گرفت و ميان دو چشمانم را بوسه زد و فرمود: اينجا جايگاه تو ، همسر تو ، و فرزندان و دوستداران توست. بيا دخترم که سخت مشتاق توأم... علي جان! پدرم به من گفت که امشب ميهمان او خواهم بود. اکنون اي پسرعموي مهربانم! من عازمم، بر من مسلم است که از امشب، ميهمان پدر خواهم بود. گريزانم از اين دنياي پر جلا ، و سراسر مشتاقم به خانه بقا. تنها دل نگرانيم براي رفتن، تويي و فرزندانم. علي جان! ولي جدا شدن از تو همين اندازه هم برايم سخت است. شما را به خدا مي سپارم و از خدا مي خواهم که سختي هاي اين دنيا را براي شما آسان گرداند. علي جان! من در سال هاي حياتم ، هميشه با تو وفادار بوده ام ، از من دروغ، خُدعه و خيانت نديده اي، لحظه اي پا را از حريم مهر و وفا و عفاف بيرون نگذاشته ام،بر خلاف فرمان تو حرفي نگفته ام. اعتقاد من هميشه اين بوده که جهاد زن ، نيکو رفتار کردن با همسر است و خوب شوهر داري کردن... علي جان! به وصيت هايم عمل کن ، چه آنهايي را که در کاغذي نوشته ام و چه آنها که اکنون مي گويم. سهمي براي زنان پيامبر(ص) و زنان بني هاشم ، و امامه دختر خواهرم قائل شده ام. و اگر چيزي ماند به دخترانم بده . تو ناگزيري بعد از مرگ من ، ازدواج کني و با کسي ازدواج کني که نسبت به فرزندانمان مهربانتر است. مرا در تابوتي به همان شکل که گفته ام حمل کن تا محفوظ تر باشم مرا شبانه غسل بده ، از روي پيراهن، بر من شبانه نماز بخوان و مرا شبانه و مخفيانه دفن کن و قبرم را مخفي بدار. مبادا مردمي که بر من ستم کرده اند بر جنازه ام نماز بخوانند و در دفنم حاضر شوند ، و از مکان دفنم آگاهي بيابند. ياران معدود و محدود تو و پدرم ، از زنان فقط اسماء ، ام ايمن ، فضّه و ام سلمه و از مردان ، سلمان ، ابوذر ، مقداد ، عمار ، عبدالله و خديفه همين . واي گريه نکن علي . من گريه ام براي توست ، تو چرا گريه مي کني ؟ تو مظلوم ترين مظلومان عالمي، گريه بر تو رواست من آنچه انجام داده ام براي دفاع از حقوق مغضوب تو بوده . من مي دانم که رفتني ام، پدر مرا مطمئن ساخته بود. ولي من مي دانستم پي مرگ من بر تو چه خواهد گذشت. و اين جگرم را آتش مي زند. پس تو گريه مکن. عالمي براي مظلوميت تو بايد اشک بريزد . اکنون ، اول راحتي من است ، اما آغاز مصيبت توست. پس در اين گاه رفتن ، بيش از اين جگرم را مسوزان. تو و فرزندانمان را به خدا مي سپارم. سلام مرا به همه فرزندانمان که تا قيامت به وجود مي آيند برسان. راستي علي جان ، آيا مي بيني آنچه را که من مي بينم؟ اين جبرئيل است که به من سلام مي کند ؛ و عليک السلام . اينها فرشتگان الهي هستند که به استقبال من آمده اند . چه شکوهي وچه عظمتي ؛ و عليکم السلام . اما اي علي ! به خدا سوگند اين عزرائيل است که به من سلام مي کند و"عليک السلام يا قابض الارواح "بگيرجان مرا اما با مدارا. خداي من، مولاي من به سوي تو مي آيم نه بسوي آتش . سلام بابا ! سلام به وعده هاي راستين تو. سلام به لبخند شيرين تو. سلام به چشمان روشن تو . آري اين چنين بود که فاطمه زهرا(س) ام ابيها به جانب پدر مطهرش شتافت و چشم از اين جان بي وفا بربست...
اکنون با رفتن تو خستگي ها را بيش از پيش احساس مي کنم. خدايا چطور من بدن نازنين اين عزيز را شستشو کنم؟ اگر غسل کردن او با اشک چشم مجاز بود آب را بر بدنش حرام مي کردم؛ پس آب بريز اسماء... اي واي اين بازوي ورم کرده از چيست؟ آري اين هان حکايت جگر سوز تازيانه و بازوست . فاطمه ! گفتي از روي پيراهن غسلت دهم براي بعد از رفتنت هم باز ملاحظه اين دل خسته را نمودي؟ شوهرتو کسي نيست که براي اين رازهاي سَر به مُهر تو در نخلستان هاي تاريک شب نگريسته باشد، حکايت فاطمه و آن در و ديوار، حکايت آن ميخهاي آهنين با آن بدن نحيف و خسته و بيمار، حکايت آن آتش با آن تن تب دار، حکايت آن دست پليد با اين صورت و رخسار.... بچه ها بياييد با مادر وداع کنيد... خدا در اين غم صبرتان دهد... آرامترعزيزان من ! مي دانم از گريه گريزي نيست، اما شيون نکنيد مثل من آهسته اشک بريزيد. نمي دانم چطور تسلايتان دهم. اما تقدير اين بوده است، راضي به مشيت خدا هستم . اينقدر مادر را صدا نزنيد او اکنون توان پاسخ گفتن به شما را ندارد. فقط نگاهش کنيد و آرام اشک بريزيد ... اما نه... گويي اين دست هاي فاطمه است که از کفن بيرون مي آيد و شما را درآغوش مي کشد، اين بازهمان دل مهربان اوست که نمي تواند پس از مرگ هم نداي شما را بي جواب گذارد. خدايا چه سنگين است اين مصيبت ، و چه سبک است اين بدن درد و محنت ديده...
اين تو... اين علي... و اين فرزندانت... و اين چشم هميشه مشتاق من... *برگرفته از کتاب کشتي پهلو گرفته، سيد مهدي شجاعي*
التمـاس دعـا... یـــا حــق [ جمعه هجدهم فروردین 1391 ] [ 13:56 ] [ آنـاهیـل ]
[ ]
امروز صبح که از خواب بيدار شدي، نگاهت مي کردم؛و اميدوار بودم که با من حرف بزني،
حتي براي چند کلمه ، نظرم را بپرسي يا براي اتفاق خوبي که ديروز در زندگي ات افتاد ، از من تشکر کني . اما متوجه شدم که خيلي مشغولي ، مشغول انتخاب لباسي که مي خواستي بپوشي. وقتي داشتي اين طرف و آن طرف مي دويدي تا حاضر شوي فکر مي کردم چند دقيقه اي وقت داري که بايستي و به من بگويي : سلام ... اما تو خيلي مشغول بودي . يک بار مجبور شدي منتظر مترو بشيني و براي مدت يک ربع کاري نداشتي جز آنکه روي يک صندلي بنشيني . بعد ديدمت که از جا پريدي . خيال کردم ياد من افتادي و مي خواهي با من صحبت کني ؛ اما موبايلتو در آوردي و به دوستت تلفن کردي تا از آخرين شايعات با خبر شوي . تمام روز با صبـــوري منتظر بودم.... با اونهمه کارهاي مختلف گمان مي کنم که اصلاً وقت نداشتي با من حرف بزني . متوجه شدم قبل از نهار هي دور و برت را نگاه مي کني ، شايد چون خجالت مي کشيدي که با من حرف بزني ، سرت را به سوي من خم نکردي . تو به خانه رفتي و به نظر مي رسيد که هنوز خيلي کارها براي انجام دادن داري . نمي دانم تلويزيون را دوست داري يا نه؟ در آن چيزهاي زيادي نشان مي دهند و تو هر روز مدت زيادي از روزت را جلوي آن مي گذراني؛ درحاليکه درباره هيچ چيز فکر نميکني و فقط از برنامه هايش لذت مي بري... باز هم صبورانه انتظارت را کشيدم و تو در حالي که تلويزيون را نگاه مي کردي شام خوردي ؛ و باز هم با من صحبت نکردي . به خودم گفتم حتما موقع خواب يه کمي با من صحبت ميکني . موقع خواب... فکر مي کنم خيلي خسته بودي . بعد از آن که به اعضاي خانواده ات شب به خير گفتي ، به رختخواب رفتي و فوراً به خواب رفتي . اشکالي ندارد.... احتمالاً متوجه نشدي که من هميشه در کنارت و براي کمک به تو آماده ام ! من صبورم ، بيش از آنچه تو فکرش را مي کني ... حتي دلم مي خواهد يادت بدهم که تو چطور با ديگران صبور باشي . من آنقدر دوستت دارم که هر روز منتظرت هستم ... منتظر يک سر تکان دادن ، یک دعا... ثانیه ای فکرکردن... يا گوشه اي از قلبت که متشکر باشد . خيلي سخت است که يک مکالمه يک طرفه داشته باشي . خب ! من باز هم منتظرت هستم ؛ سراسر پر از عشق تو... به اميد آنکه شايد امروز کمي هم به من وقت بدهي .
التماس دعا ... یــا حــق [ دوشنبه هشتم اسفند 1390 ] [ 16:32 ] [ آنـاهیـل ]
[ ]
مي دانم هر از گاهي دلت تنگ مي شود...
فقط کافيست خوب گوش بسپاري! و بشنوي ندايي که تو را فرا مي خواند به زيستن! مي دانم هراز گاهي دلت تنگ مي شود... همان دلهاي بزرگي که جاي من در آن است، آنقدر تنگ ميشود که حتي يادت مي رود من آنجايم. دلتنگي هايت را از خودت بپرس! و نگران هيچ چيز نباش! هنوز من هستم... هنوز خدايت همان خداست! هنوز روحت از جنس من است! اما من نمي خواهم تو همان باشي! تو بايد در هر زمان بهترين باشي... نگران شکستن دلت نباش! ميداني؟ شيشه براي اين شيشه است چون قرار است بشکند. و جنسش عوض نمي شود ... و ميداني که من شکست ناپذير هستم ... و تو مرا داري ... براي هميشه! چون هر وقت گريه ميکني ، دستان مهربانم چشمانت را مي نوازد ... چون هر گاه تنها شدي، تازه مرا يافته اي ... چون هرگاه بغضت نگذاشت صداي لرزان و استوارت را بشنوم، صداي خرد شدن ديوار بين خودم و تو را شنيده ام! درست است مرا فراموش کردي، اما من حتي سر انگشتانت را از ياد نبردم! دلم نمي خواهد غمت را ببينم ... مي خواهم شاد باشي ... اين را من مي خواهم ... تو هم مي تواني اين را بخواهي؛ خشنـــودي مــــرا.... من گفتم : وجعلنــا نومکــم سبـاتــا (ما خواب را مايه آرامش شما قرار داديم) و من هر شب که مي خوابي روحت را نگاه مي دارم تا تازه شود ... نگران نباش! دستان مهربانم قلبت را مي فشارد. شبها که خوابت نمي برد فکر مي کني تنهايي ؟ اما نه ؛ من هم دل به دلت بيدارم... فقط کافيست خوب گوش بسپاري! و بشنوي ندايي که تو را فرا مي خواند به زيستن، پــروردگــارت ...
التماس دعا ... یــا حــق [ شنبه یکم بهمن 1390 ] [ 13:17 ] [ آنـاهیـل ]
[ ]
بر هرچه مینگرم ؛
نــــام تـــو بر آن نقش بسته است و کلید باغ لبخند خداوند به دست توست ... تو آن کتاب گشوده ، همیشه بی تردیدی و دل بسته تو اسیر خداوند است در زمین ... نـــام تـــو ؛ رمز عبور است و گشایش به اشاره توست ... در روزگار قحطی چشمانت؛ آسمان دلم ، جولانگاه ابرهای حیرت زاست ... نبودنت؛ کوه وار آواریست بر سینه ام . ای بهانه بودن و ماندن و سرودن! محتـــاج چشـــم تـــو ام ...
بازآ و باز جاری کن! در دشت جــان خستــه ام رود مهــرت را ...
التماس دعا ... یـــا حـــق [ پنجشنبه هفتم آذر 1387 ] [ 14:41 ] [ آنـاهیـل ]
[ ]
|
عاشقانه ها  خداونـدا ! به چه کار آيد اين چشم ، اگر به سوي آن عزيز غائب از نظر گشوده نشود و به چه کار آيد اين دل ، اگر قرباني ظهور نگرد... پروردگارا ! روزي خوردن، از دست تو با حلاوت است و نشستن بر خوان تو با عزت. « مارا محتاج غير خود مکن ... » رحمـانــا! وقتي همه چيز از آن توست و همه چيز به دست تو ؛ داشتن چه معنايي دارد بي تو و بي خواست تو ؟! « خودت را دارايي ما قرار بده ...» رحيـمــا ! هيچ سختي نيست که با حضور تو آسان نشود و هيچ مشکلي نيست که با ياد تو سامان نگيرد . « خودت را از ما مگير ... » مهيمنـا ! غم و تنهايي و غربت ، رزق مدام عزيزان توست . « ما را عزيز بدار ... » عــزيــزا ! اگر نگاه لطف تو با ماست ، چه باک اگر تمام خلايق ، روي از ما برگردانند و اگر نيست ، چه سود اگر همه خلايق ، به ما رو کنند ... عليمــا! بي ولايت و چراغ هدايت ، حياتمان بي معناست . با اتصال مستمرمان به « ولايـت » زندگيمان را معني بخش... |
| [ طراحی : ایران اسکین ] [ Weblog Themes By : iran skin ] |
